Natuurfotografie

De zeehondenpuppyfotografie schaamte voorbij

  • 16 februari 2020

Schaam je ogen uit je hoofd

Waar je je tegenwoordig al niet voor moet schamen: vleesschaamte als je met smaak vlees eet terwijl je kennis hebt van de ellende in de vleesindustrie. Vliegschaamte als je gebruik maakt van het vliegtuig terwijl er minder milieubelastende alternatieven zijn om je te verplaatsen. Aircoschaamte omdat jij het hiervan lekker koel krijgt maar de rest van het milieu om je heen opwarmt. Houtvuurschaamte omdat de rook hiervan naar de keel van de buren vliegt. En dan heb je nog meer-dan-twee-kinderenschaamte, bezorgschaamte, barbecueschaamte, sproeischaamte, gaschaamte, autorijschaamte, niet-energielabel-A-huisschaamte. Of in mijn geval zeehondenpuppyfotografie schaamte. Omdat het fotograferen in een zeehondenkolonie slecht is voor het grootbrengen van zeehondenpuppies.

Zeehondenpuppie op Düne

Als anderen in de sloot springen …

Zodra ergens mooie foto’s geschoten worden en gedeeld op sociale media, willen andere fotografen graag ook proberen daar beelden te maken. En hoe meer gedeelde schone platen, hoe meer fotografen komen. Aldus geschiedt ook op Düne, de zandplaat bij Helgoland waar een grote grijze zeehondenkolonie leeft. In de periode november-januari worden daar zeehondenpups geboren. Je weet wel, die lieve, aandoenlijke, schattige witte bontjes met enorme grote ogen die rechtstreeks je ziel en zaligheid raken. Vooral in de maand december trekken natuurfotografen en andere belangstellenden hiervoor massaal naar Helgoland.

Zeehondenpuppie op Düne

Hoezo zeehondenpuppyfotografie schaamte?

De afgelopen jaren lees ik regelmatig berichten geschreven door ooggetuigen (vaak zelf natuurfotograaf), die klagen dat fotografen en toeristen onvoldoende afstand houden van de zeehonden bij het maken van hun foto’s. De zeehondenpups raken verstoord en moeders willen niet meer naar ze toe om te zogen, zolang ze omringd worden door een schare van fotografen. Vaak zijn deze ooggetuigen zó aangedaan van de taferelen waarin ze verzeild raken dat ze zich schamen voor hun eigen aandoenlijke foto’s. Die vervolgens het bericht ondersteunen, dat dan weer wel.

Zogende zeehondenpuppieLekker lurken bij mams. Als je afstand houdt gaat het leven van een zeehond onverstoord door.

Maar wat is dat nu eigenlijk: schaamtegevoel?

In de eerste plaats: schaamtegevoel is altijd aangepraat. Het gevoel geeft aan dat je angst hebt dat je gedrag door anderen afgekeurd wordt. Je beoordeelt jezelf als het ware door de ogen van een ander.
Nu kun je je ook nog op verschillende manieren schamen: voor je eigen gedrag, voor andermans gedrag of voor het gedrag van een groep.
Schaamtegevoel maakt je gevoelig voor sociale regels en grenzen, wat in een sociale groep nuttig kan zijn. Maar het kan ook zorgen dat je ongegrond jezelf afsluit en niets meer onderneemt.

Zeehondenpuppie op DüneOgen sluiten en niets doen? Een zeehondenpuppy wordt er groot en sterk van. Een natuurfotograaf wordt lethargisch.

En van schaamtegevoel had ik last. Want geïnspireerd door de mooie beelden van anderen wilde ik óók dolgraag zeehondenpups fotograferen en hiervoor naar Helgoland reizen. Maar ik heb jaren getwijfeld. De foto’s maken is één. Maar zou ik door alle negatieve opmerkingen van de ‘ervaringsdeskundigen’ met de beelden naar buiten durven treden en ze delen op internet, via mijn website of zelfs in een artikel? Of zou ik bang zijn voor negatieve opmerkingen uit de natuurfotografencommunity en me vervolgens schamen voor mijn initiatief en foto’s? Dat ik ook in de ontelbare voetsporen van medefotografen getreden was en precies hetzelfde deed als zij. Dat ik door mijn aanwezigheid de indruk zou wekken te dicht bij de pups geweest te zijn. En dat zelfs de dood van zeehondenpups mij aangerekend zou worden omdat ik me op Düne gewaagd had. Misschien sterft de hele kolonie door mijn aanwezigheid uit?!

Grijze zeehondWie schaamt zich voor wie?

De schaamte voorbij

Uiteindelijk had ik dóór dat ik mijn gevoel voor schaamte liet aanpraten door anderen die zich onbehaaglijk voelden door hun eigen gedrag of dat van anderen. Maar schaamte is vooral een gevoel dat opkomt terwijl je nog niets verkeerd gedaan hebt. Pas als je werkelijk iets slechts doet, zou je je rot moeten voelen. En met dat gevoel kun je iets: je kunt je fout opbiechten, je verontschuldigen en voorkomen dat je een volgende keer over de schreef gaat.

Ik besloot mijn plan naar Helgoland te gaan toch te verwezenlijken. Wel koos ik de veel minder drukke maand januari uit. Bij aankomst op Düne ervoer ik het onwaarschijnlijke: ik kwam nauwelijks mensen tegen, laat staan fotografen. De stranden lagen niet meer stampend vol met zeehondenpups en hitsige stieren. Maar er waren een paar pups en er was tijd en ruimte genoeg om ze in alle rust te kunnen fotograferen zonder de 30 meter afstand regel te overtreden. En alle stranden waren toegankelijk.

Grijze zeehondOf toch de schaamte voorbij?

Van feiten krijg je geen schaamtegevoel

Een gesprek met de ranger van Düne heeft mijn laatste restje schaamte weggenomen. Hij vertelde dat de laatste paar jaar onwaarschijnlijk veel zeehondenpups op Düne worden geboren. Dit jaar zelfs meer dan 500. Daarom wordt de zeehondenpopulatie zo groot en liggen de stranden vol. In de periode november/december is er geen doorkomen aan voor bezoekers zonder de 30 meter afstand regel te overtreden. De moeders willen bij hun jongen, de stieren willen paren. En de toezichthouders willen eigenlijk niet dat de zeehonden aan mensen wennen.
Dit laatste geeft dan in de zomer weer problemen als zeehonden onbevreesd het gezelschap van mensen opzoeken. Het gebeurt dat een zwemmer met flinke krassen op zijn lijf uit zee komt na een ontmoeting met een zeehond die alleen maar wilde spelen.

Grijze zeehondenNiet alleen de mens kan het onderonsje tussen moeder en kind verstoren. Een hitsige stier probeert zich aan moeder te vergrijpen. Onderwijl hobbelt het kind zich in veiligheid.

Voel geen schaamte en zorg dat je geen schuldgevoel hoeft te hebben

Blijkbaar heeft de aanwezigheid van mensen niet zo veel invloed op de geboorte- en overlevingsaantallen van zeehonden op Düne. Toch lijkt het erop dat de bestuurders van Helgoland in de toekomst in ieder geval in de maanden november en december de stranden op Düne gaan afsluiten omdat de minimale afstand niet aangehouden kan worden.
Mocht je dus een keer naar Helgoland toe willen om zeehonden te fotograferen, dan doe je er goed aan eerst te informeren welke mogelijkheden je hebt. En als je gaat hou je aan de regels. Zodat je achteraf geen schuldgevoel krijgt bij het zien van je foto’s.

Zeehondenpuppie op Düne

Vind je het leuk meer te lezen en te zien van mijn fotograferen op Helgoland, kijk dan ook eens naar deze posts:

 

Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

16 Reacties
Nieuwste
Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Gina Heynze
9 maanden geleden

Ik was er vorige week. Het hele strand is afgezet met hekken. De pups liggen tot tegen de hekken en je wordt verondersteld ook dan afstand te houden anders springt er meteen zo’n ranger in je nek. Ga er zeker niet tegenin want hij smijt je zo van het eiland. Ze maken ook foto’s van je dus tegenpruttelen heeft geen zin.

Ellie
1 jaar geleden

Wat een goed blog Jody….ik heb er van geleerd. Ik weet niet of er voor mij een tripje in zit naar Düne… maar heb nu wel in de gaten dat het kan….veilig kan dan wel te verstaan!
En je hebt supermooie, aandoenlijke, aaibare foto’s gemasky. Ook daar heb ik van genoten!

Wouter van de Weerd
2 jaren geleden

Hoi Jody,
Tja, ik kan me voorstellen dat je geaarzeld hebt om dit te gaan doen/fotograferen.
Maar jou kennende weet ik dat jij nooit de grenzen over zou gaan, alleen maar voor een “mooie foto” 🙂

Fijn dus dat je zo’n schaamteloos mooie serie foto’s hebt weten te maken en ze durft te tonen 😉
Zwart-wit en de gedempte tonen doen het goed bij deze serie.

Groetjes, Wouter

NB: je bent goed bezig, ook al zonder schaamte het noorderlicht achterna zitten… 😉

Marjon Meulman
Marjon Meulman
2 jaren geleden

Hoi Jody,

Wat een mooi verslag over hoe je ‘van je schaamte” af bent gekomen. Super mooie foto’s!

groeten,
Marjon

Ria
Ria
2 jaren geleden

Prachtig verwoord en op de plaat vastgelegd.
Ooit heb ik van heel dichtbij zeehonden mogen aanschouwen (ik struikelde er bijna letterlijk over, ik zag ze ook soms aan voor rotsblokken…. ) Ze zijn zó tof om te zien en vast te leggen… Geen schaamte, gewoon zorgen dat ze kunnen vluchten als ze zich bedreigd voelen. En natuurlijk niet te dichtbij komen…maar ja, dat moet je met alle wilde dieren in acht nemen.

Corrie
2 jaren geleden

Ha Jody,
je hoeft in ieder geval ook geen last te hebben van slechte-foto’s-schaamte.
Wat laat je hier een prachtige serie zien. En fijn dat je ze in alle rust kon maken.

Hartelijke groet, Corrie

Jacques De Craene
Jacques De Craene
2 jaren geleden

Jody heb dat ook gezien dat er velen zich niet kunnen houden aan de afstand.
Bij mij was het in mei.
Hoe grotere telelens hoe dichter ze gaan.
Dat zijn geen natuurfotografen, enkel om een ander beeld te maken, daarom niet mooier.